Tuesday, December 26

உன்னால்


உறக்கத்தை எதிர்நோக்கியே
விழித்திருக்கிறது என் மனம் ...
கனவில் மட்டுமே உன்
நேசக்கரங்கள் நீள்வதால் !!!

Sunday, November 12

அந்தத் தருணம்...


ஒரு முறை தான் நிகழ்ந்தது என்றாலும்
ஓராயிரம் முறை
மனதிற்குள் ஒளிபரப்பி
அதே சிலிர்ப்பை..
அதே சுகத்தை....
அனுபவித்திருக்கிறேன்....


இதோ ...மறு ஒளிபரப்பு ...


முகத்தில் பூரிப்பு வழிய
சந்தோசக் கீற்றுகள்
கண்களில் மின்னலடிக்க...
இப்பரந்த உலகில்
இந்நிமிடம் என்னைவிட யாரும்
இத்தனை இன்பமாய்
இருந்துவிட இயலாது
என்ற இறுமாப்பு
இதயம் முழுக்க நிரம்பிய
அந்தத் தருணம்....


ஓருடலில் ஈருயிராய்
சில மாதங்கள்
என்னுள் நி்றைந்த
புதிய உயிரின்
முதல் அழுகுரல்
காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு
கேட்ட தருணம்......


இரத்தமும் பனிநீருமாக
ஒரு பஞ்சுப் பொதிபோல்
தொப்புள் கொடியறுத்த
குழந்தையை
நெஞ்சில் சுமந்த
அந்தத் தருணம்....


ஒரு முறை தான் நிகழ்ந்தது என்றாலும்
ஓராயிரம் முறை
மனதிற்குள் ஒளிபரப்பி
அதே சிலிர்ப்பை..
அதே சுகத்தை....
அனுபவித்திருக்கிறேன்....

Thursday, October 19

கனவில் மட்டுமே

உறவென்று
எண்ணி உறவாட
நீ மட்டுமே எனக்கு...


என் உள்ளம் நெகிழ
வைத்த இசையை
நீயும் ரசிக்கிறாய்.....


எனை பாதித்த கவிதை
உனையும்
ஈர்த்திருக்கிறது.....


என் மனக் குமுறலுக்கு
செவி சாய்த்து
சிறு அணைப்பில் எனை
பரவசப் படுத்துகிறாய்...


துன்பத்தில் அழும்போது
மெளனமாய் புன்னகையில்
மனதை லேசாக்குகிறாய்....


உன் மெல்லிய விரல்கள்
தலை கோதிவிட
மடியில் முடங்கித்
தூங்கிப் போகிறேன்
நிம்மதியாய்....


கனவில் மட்டுமே நினைவாகிப்
போன நீ...
கனவை நினைவாக்க
என்று வருவாய்...?


காத்திருக்கிறேன்
கண்களில் காதலோடு...!







Monday, October 16

உனக்காக...




தவிப்பு


காணும் பொருட்கள் எல்லாம்
உன் நினைவைத் தூண்டுகிறது....


கண நேரந்தான் என்றாலும்

கனமான நேரமாய் கனக்கிறது....



இதுவரை நாம் அனுபவிக்காத பிரிவு
ஒன்றுமே செய்யத் தோன்றாத இறுக்கம்..



உன் வரவை எதிர்பார்ப்பது மட்டுமே
என் பிரதான வேலையாய்...

இந்த நிமிடம் நீ என் செய்வாய்
என்பது மட்டுமே
என் எண்ணமாய்...

கலங்கின கண்களோடு கையசைத்தது

அப்படியே என் கண்களில்...



உன் நினைவுகளும் எனைச்சுற்றுமோ
எண்ணும் போதே ஒரு கலக்கம்....
என்றாவது என எதிர்பார்த்தது தான்
 
அது இன்றாகிப் போனதில் ஒரு தவிப்பு...
இனி இது வாடிக்கையாகிப் போனாலும் 
இன்றைய நாளின் தவிப்பு மறக்காது.... 
இதோ... நீ வரும் நேரம் நெருங்க..... 
கண் இமைக்கும் நேர  
தாமதத்தையும் விரும்பாமல்....
இமைக்காத கண்களோடு
வழியில்
விழி வைத்து வாசல் பார்க்கிறேன்...... 


இதோ கொட்டும் அருவியின் சிரிப்புடன்...
ஏதோ சாதித்து விட்ட பெருமிதத்துடன்....

எனை அணைக்கத்துடிக்கும் கரங்களுடன்.....


அம்மா..என கட்டிகொள்கிறாள்.....

முதல் நாள் பள்ளி சென்று திரும்பும்.....
என் அன்பு மகள்.....


இது வரை இருந்த தவிப்பு

பெருமையாய்...பரவசமாய்.....பெருமிதமாய்...

மாறியது அக்கணம்.

Wednesday, October 11

இதோ பதில்...


உன் மவுனத்தில் கரைந்த
என் சினம் ;
உன் அமைதியில் அழிந்த
என் திமிர் ;
உன் பார்வையில் கழண்டுபோன
என் உறுதி ;
உன் சிரிப்பில் தொலைந்த
என் வைராக்கியம் ;
உன் நினைவில் மறைந்த
என் தனிமை ;
உன் ஆசையில் படர்ந்த
என் கனவுகள் ;
உன் நினைவில் லயிக்கும்
என் கற்பனைகள் ;
உன் கனிவில் கனிந்த
என் கண்கள் ;
உன் கற்பனைச் சீண்டலில்
என் சிணுங்கல் ;
உன் அன்பில் வெளிப்பட்ட
என் காதல் ;
உன் உள்ளத்தில் ஒன்றிய
என் உயிர் ;
உன் இதம் தேடிய
என் கவிதைகள் ;

இவைகள் சொல்லும்
உன் காதல் நம் காதலாய்
மாறிய  காரணங்களை......

Tuesday, June 20

அன்புத் தோழி...


சிரித்தால் சிரிப்பதற்கு
பலர் உண்டு ..
பொழுது போக்கவே
கூடி சிரிக்கவும்
பலர் உண்டு..

இன்பத்தை மட்டுமே
பகிர முடிந்தது அங்கு !!

இதயத்தை பகிர்ந்துகொள்ள
நீ மட்டும் தான்
என் அன்புத் தோழி !

சுயம் மறந்து
நேசிப்பவர் நலம் நாடிய
பல தருணங்களில்
ஆழமான நட்பு நம்முள் அரங்கேறியது !!!

எதையும் இழக்கச் சம்மதிக்கும்
ஆழமான அன்பினால்
வேறூன்றியது அது !!!

எத்தனை எத்தனை உறவுகள் வந்தாலும்
உள்ளம் திறந்து உண்மை வடித்து
உணர்வுகள் கொட்டி தோள் சாய்ந்திட
உனையே நாடும் என் மனம் !!!!!

வருடங்கள் பல கடந்து
சந்திக்கும் போதும்
சிறுதயக்கமும் இன்றி
உள்ளன்போடு உறவாடும்
அன்யோன்யம்
உன்னிடம் மட்டுமே !

சுகத்தைப் பகிர மறந்தாலும்
சோகத்தைப் பங்குபோடத் துடிக்கும்
என் உயிர்த் தோழி !

நெஞ்சில் நன்றி சுரக்க
கண்ணில் நீர் வடிய
கை கூப்புகிறேன் மனதில்...

உன் நட்பும்
உன் நட்பின் பாதிப்பும்
வாழ்நாள் முழுதும்
என்னோடு நடை போடும் !!!

என்று தொலைந்தோம்..???



பாரபட்சமின்றி பண்போடு
புன்னகை சிந்தும் உதடுகள்....
கண்ணில் காணும் காட்சிகள்
யாவும் ரசித்த மனம்...

அறிந்தவர் எல்லாம் அன்பான
நண்பராய் ஏற்ற மனம்....
நிலா முதல் காக்கை வரை
நெஞ்சில் நிறைத்த மனம்....

மலர்,மரம்,ஆகாயம் எனப் பரந்த
பார்வை கொண்ட மனம்...
நாளை பற்றிய பயமும்
நேற்றைய கவலையும்
மறந்த மனம்...

இன்றைய இன்பத்தை
முழுதும் உள்வாங்கி
அனுபவிக்கும் மனம்...

என்று தொலைத்தோம் இவைகளை ..???

குழந்தையும் தெய்வமும் ஒன்றாம்..!!!!!!!!!

என்று தொலைத்தோம் நாம்
தெய்வத் தன்மையை......????

கூட்டிக் கழிக்கும் குணம்
கொத்திச் சென்றதோ???

ஆன்மாவையே மறைத்த மதியீனங்கள்
அழித்து விட்டனவோ???

காண்பதில் எல்லாம் பணப்பார்வை படிய
பரந்த பார்வை மங்கிப் போயிற்றோ???

மனம் சுருங்கி அங்கே
வறுமை குடிகொண்டதால்
தெய்வம் வெளியேறியதோ???

என்று தொலைத்தோம்
தெய்வத் தன்மையை......????

என்று தொலைந்தோம் நாம்???

Monday, June 19

இறுதிப் புள்ளி


துளிர்க்கும் கண்ணீரை
உள்ளிழுக்கும் வித்தை கற்றேன்..


நிராதரவாய் நிற்கும் நிதர்சனம்
மரண தண்டனை இது எனக்கு !


கருத்தாய் கவியெழுதும் விரல்களா
கலையிழந்தன இன்று ?


உச்சரிப்பை உபதேசித்த உதடுகளா
ஊமையானது இன்று ?


இசையோடு இசைந்தாடும் நீயா
நரம்பற்ற வீணையாய் இன்று ?


சிறப்பாய் சிந்திக்கும் மூளையா
செயலிழந்தது இன்று ?


இறுதிப் புள்ளியைக் கண்டுவிட்ட
இயலாமை உன் கண்களில் !


சாத்தியமேயில்லையா?
கேள்விக்கு பதில் என்னவோ
சுடும் நிஜம் மட்டுமே....


உடல்மீது மட்டும் பற்றிருந்தால்
காண்பதே போதும் என்றிருப்பேன்..


உணர்வற்ற உடலில் ஊசலாடும்
உன் உயிர் மீதும் கொண்ட காதலால்தான்.......


உடல் ரணமானால் மருந்துகள் உதவலாம்..
உயிர் ரணமானால் மரணமே நிவாரணம்..


கருணைக் கொலை அல்ல இது ...
கருணையின் அடிப்படையில் விடுதலை....
கண்ணீர் விட்டு களங்கப் படுத்தாதீர் !













முகமூடிகள்



சிரித்து சிரித்து

முதுகில் குத்துவர்....
பேச்சின் நடுவே
குழி பறிப்பர்..
அழுது புலம்பி விழ வைப்பர்...
'வாழ்தல் சாத்தியமா
இவர்கள் நடுவே !' என
பயம் கொடுப்பர்....
எங்கே ஓடுவது இவர்களை வெறுத்து...?
முதலைக் கண்ணீர் ;
ஓணாய் கரிசனம் ;
நரியின் தந்திரம்;
புலியின் கொடூரம் ;
இன்னும்..இன்னும்..
மனிதன் எனும்
முகமூடிகளுடன்
உலக உருண்டையின்
எல்லா மூலைகளிலும் பலர்...
எங்கே ஓடுவது இவர்களை வெறுத்து...?

வேறு வழியில்லை
அன்பெனும் கேடயம் எடுத்து
புன்னகை அம்புகள் தொடுத்து
போரற்ற களத்தில் சந்தித்து
வீரமாய் ..விவேகமாய்...
இவர்களை திருத்து..
இல்லையேல் விலக்கு...!

வாழும் காதல்



எப்படி முடிந்தது ?
என்று முறிந்தது ?

நமக்குள் பிளவும்
தொடர்புக்கு முற்றுப் புள்ளியும்
உண்டானது நிஜமா ?

மனசுக்குள் நினைவுகளும்
நினைவுகளின் அலைகளும்
என்றாவது அடங்குமா?

கண்களால் பரிமாறிக் கொண்டதும்
விரல்களால் உணர்ந்ததும்
உதடுகளால் எதிரொலித்ததும்
அழிந்தா போய்விடும் ?

அமர்ந்த நடந்த இடங்களும்
அனுப்பி வைத்த பரிசுகளும்
இன்றும் மணக்கும் புகைப்படமும்
கல்வெட்டுக்கள் அல்லவா ?

நேற்று மனனம் செய்தது மறந்தாலும்
நீ காற்றுவாக்கில் பேசியது கூட
இன்னும் மனதில் அழியாமல்
கனன்று கொண்டிருப்பதை அறிவாயா ?

நீயும் நானும்
தூரங்களால் விலகியிருக்கலாம்...
துயரங்களால் திசைமாறியிருக்கலாம்..
சந்தர்ப்பதால் பிரிந்திருக்கலாம்..

ஆனால்...

காதல் என்றசொல் காதில் விழுந்தால்
உன் முகம் கண்முன் வந்து போவதை
தவிர்க்க முடியவில்லை...

எனக்கென உன்னோடு நான்
மனசுக்குள் வாழ்வதை
தவிர்க்க நினைக்கவுமில்லை...

ஆம்..

காதலர்கள் தோற்கலாம்....
காதல் தோற்ப்பதில்லை....