என் கோபங்களின் பந்து வீச்சிற்கு
அதே வேகத்துடன் அடிக்கப்பட்டுத் திரும்பும் 
நேர்வினைத் தாக்கத்தை எதிர்நோக்கும்
ஒவ்வொரு முறையும் ஏமாற்றம்தான்.
திசை திருப்பி அடித்துவிட்டு
திண்ணமாய் நின்றுவிடுகிறாய்.

அலுவலகத்தின் அதிகபட்ச அலுப்போ
அம்மாவின் மீதான ஆதங்கமோ
பிள்ளைகளின் நச்சரிப்போ
அந்த நேரத்தில் தலைகாட்டும் தலைவலியோ
பக்கத்துவீட்டு நாயின் தொடர் குரைப்போ
ஏதேனும் ஒன்றைப் பற்றிக்கொள்கிறாய்.

ஒன்றும் அகப்படவில்லை எனில்
அன்றைய வானிலையையாவது
குற்றம் சொல்லி என் கோபங்களுக்கான
காரணங்களை நீயே தீர்மானித்துவிடுகிறாய்.

புறக்காரணிகளைக் கொண்டு புறந்தள்ளப்பட்ட
அகத்தகிப்பின் நிரூபிக்கத் தவறிய இயலாமை
முழுப்பாய்ச்சலாய் திரும்பிவிடுகிறது
உன் பட்டியலில் உள்ளவற்றிடம்.

அத்தனையையும் அநாயாசமாகக் கடந்து
வரும் பந்தை அதிகக் கவனத்துடன்
கையணைத்து வைத்துக்கொள்கிறேன்.

உண்மைதான், இப்போது எனக்கு உன்மேல்
எந்தக் கோபமும் இல்லை.