Monday, May 15

நிகழ் கணம்

காலைச் சுற்றும் செல்லப் பிராணியாய்
தவழும் பருவம் முதல்
கால் கோர்த்து பயணிக்கும் நிழல்
அசைவுகளில் நீண்டும் சுருங்கியும்
திசை மாறியும்
கடிகார முள்ளாய் சுற்றி வந்து
என்னை மையப்புள்ளியாக்கி விளையாடும்.

பல சமயங்களில்
நான் தொலைத்துவிட்ட என்னை
பத்திரமாகத் தூக்கிச் சுமந்தபடி
ஏக்கத்துடன் பின்தொடரும் அது
இருளின் உக்கிர வெம்மைக்கு மட்டும்
எனக்குள் சென்று ஒளிந்து கொள்ளும்

இருள் போர்வையின் கனம் தாங்காத
ஓர் யாமத்தில் கண்டுகொண்டேன்
சிதறுண்ட ஆடியின் பிம்பங்களாய்
பல்கிப் பெருகிச் சூழ்ந்து
அந்தரங்க வெளியில்
என்னைப் படர்ந்திருந்தது 
நிழலின் பிரம்மாண்டம்

விடிவெள்ளியின் வெளிச்சத்தில்
சுவாசம் மீட்கும் தவிப்புடன்
வாசல் இறங்கி நடக்கத் தொடங்கினேன்
தெருமுனை கடக்கும்போது
உறுப்பொன்றை இழந்ததைப் போன்ற
ஊனம் உணர்ந்த நிலையில்
திரும்பிப் பார்க்கிறேன்
எதிர்த்திசையில் அதிவேக நடையில்
பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறது என் நிழல்!